ไดอารี่หน้าที่ 99 แล้ว
เขียนมาสามปีเพิ่งได้ 99 หน้า โคดแสดงถึงความขยันอัพเลยหว่ะ
.
.
.
.
.
.
สงกรานต์จบไปแล้ว ได้ออกไปเล่นรอบ 9 ปี
สนุกมาก อาจเพราะไปกะเพื่อนๆด้วยแหละ (ณัชชา อาหยุย อาปู๋ย ฟ้า)
สีลมโล่งแบบไม่เคยเจอ 555+
ติดใจเด็กม.ปลายใส่เสื้อร.ดจิงๆ น่ารักมอบโล่
.
.
.
.
.
.
วอนกะด๊องจะถ่าย 12+ ที่ระยอง
ไปไม่ได้ด้วยประการทั้งปวง
แม่บอกว่าออกจากบ้านบ่อยแล้ว แค่กุไปตรังเนี่ยนะ
สงกรานต์วันสุดท้ายก้อไม่ให้ออก แค่อยากขังกุไว้ในบ้าน
พอวันนี้กุบอกว่าวันจันทร์ไม่ไปหาหมอนะ จะไปตามด๊อง
เค้าถามว่ามันสำคัญขนาดนั้นเลยหรอ พอบอกว่าก้อไม่ให้ไปตามที่ระยอง
ก้อโดนถามกลับมาว่าโตแล้ว อยู่มหาลัยแล้วยังคิดไม่ได้อีกหรอ
แล้วไงอ่ะ กุแค่ไปตามนะ ของก้อไม่ซื้อ อะไรก้อไม่ซื้อ แค่ไปตามที่เซนเวิลมันผิดมากหรองัย
คอยดูนะวันอาทิตย์ตาม บบ. กุจะกลับดึกๆเลย วันจันทร์ก้อจะไปแต่เช้าแล้วก้อกลับดึกๆอีก เอาให้กุพอใจเลย
.
.
.
.
.
.
อาทิตย์นี้รู้สึกเหนื่อยๆหว่ะ
อยากกลับไปตอนม.ปลาย ไม่ก้อปี1 เทอม 1 ก้อได้ มันจะได้ไม่รู้สึกแบบนี้
นานแค่ไหนแล้วที่เปงแบบนี้มา บอกตัวเองตั้งหลายครั้งว่าต้องทำให้ได้
สุดท้ายก้อเหมือนเดิม
แต่มันไม่หนักเหมือนเมื่อก่อน แต่มันก้อยังทำไม่ได้อยู่ดี
ยังไปรับรู้อะไรที่มันเจ็บปวดอยู่เสมอ
เจ็บเท่าไหร่ ร้องไห้หนักแค่ไหน ไม่เคยมีใครรู้หรอก
ยิ้ม ร่าเริง หัวเราะ แต่ข้างในมันพังไม่มีชิ้นดีเหลืออยู่แล้ว
บอกทำไมว่ารัก ถ้าการกระทำทันตรงข้าม
อีกนานเท่าไหร่ถึงจะหลุดพ้นซะที
ถ้าหลุดพ้นเมื่อไหร่ เราจะไม่มีความรักอีกแล้ว
ตรงไหนคือที่อยู่ของเรา เหมือนไม่มีที่จะยืนอยู่ได้เลย
ส่วนเกิน